Przejdź do treści
Szukaj
Sweet EmbassyAustralia

Francja

Smak francuskiego dzieciństwa

Zobacz słodycze

Słodycze francuskiego dzieciństwa — od słoja w boulangerie po świąteczny stół.

Francuskie słodycze

Francja

Carambar

Carambar · Od 1954

11,05 AUD · 320 g · 3 rozmiary

Francja

Fraise Tagada

Haribo · Od 1969

7,70 AUD · 220 g · 2 rozmiary

Francja

Dragibus

Haribo · Od 1973

8,10 AUD · 220 g

Francja

Michoko

La Pie qui Chante · Od 1936

14,95 AUD · 280 g

Francja

Pastilles Vichy

Vichy · Od 1825

7,15 AUD · 230 g · 2 rozmiary

Zapytaj kogoś, kto dorastał we Francji, o słodycze, a rzadko usłyszysz jedną odpowiedź. Usłyszysz mapę. Calissons z Aix, nugat z Montélimar, bergamotki z Nancy, anyżowe pastylki z burgundzkiego opactwa, karmelki na solonym maśle z Normandii i Bretanii, miętowe Bêtises z Cambrai. Francja pielęgnuje swoje słodycze tak jak sery: miasto po mieście, z żarliwą lokalną dumą i coraz częściej z chronioną nazwą.

Jest też druga Francja, ta ze szkolnego podwórka. Carambar kupiony za drobne w drodze do domu, którego dowcip czytało się na głos, zanim jeszcze odwinęło się karmel. Papierowa torebka Fraises Tagada krążąca z rąk do rąk na przerwie. Puszka pastylek Vichy w torebce babci. Nie ma w tym nic luksusowego — i właśnie dlatego tyle znaczą: to smak zwyczajnego środowego popołudnia w konkretnej dekadzie.

Przywozimy do Australii obie te Francje. Każdy produkt na tych stronach to prawdziwy francuski oryginał, wybrany dlatego, że ktoś, gdzieś między Lille a Marsylią, otworzy go i natychmiast, wbrew wszelkiej logice, znów będzie miał dziesięć lat.

Co je wyróżnia

  1. 01

    Słodycze z adresem

    Francuskie cukiernictwo jest na wskroś regionalne, a prawo coraz częściej staje po jego stronie. Bergamotki z Nancy mają Chronione Oznaczenie Geograficzne (IGP) od 1996 roku; nugat z Montélimar trafił do europejskiego rejestru w listopadzie 2024. Calisson, berlingot czy Bêtise to nie tylko smak, lecz całe miasto.

  2. 02

    Słodka lada w boulangerie

    Dla pokoleń francuskich dzieci pierwsze wydane w życiu pieniądze trafiały do boulangerie, gdzie przy kasie stały słoje i tacki z cukierkami na sztuki. Carambary, lukrecja, gumy do żucia: za kilka monet dostawało się garść, a wyprawa po chleb stawała się najmilszym obowiązkiem dnia.

  3. 03

    Przerwa, dowcipy i wymiana

    To na szkolnej przerwie, la récré, francuskie słodycze stały się towarzyską walutą. Na papierkach Carambara były dowcipy do czytania na głos, w papierkach Malabara kalkomanie do naklejania na ramię, a torebka Tagada gwarantowała natychmiastową popularność.

  4. 04

    Masło, sól i karmel

    Bretania i Normandia uczyniły ze swojego masła cukierniczą tradycję. Karmel na solonym maśle, niegdyś regionalna ciekawostka, jest dziś narodową obsesją, a miękkie karmelki z Isigny, robione z masła AOP z normandzkich mokradeł, należą do jego najszlachetniejszych odsłon.

  5. 05

    Prowansja: migdały, miód i wigilijny stół

    Na południu słodycze idą śladem migdałowców i uli. Aix dało Francji calisson, Montélimar uczyniło nugat swoim znakiem rozpoznawczym. Oba trafiają na prowansalski wigilijny stół, gdzie wieczerzę zamyka trzynaście deserów.

  6. 06

    Receptury strzeżone od wieków

    Niektóre francuskie słodycze są zdumiewająco stare. Historia anyżowych pastylek z Flavigny-sur-Ozerain sięga 1591 roku, a wciąż robi się je w dawnym opactwie, ziarenko po ziarenku, każde pokrywane cukrem warstwa po warstwie przez wiele dni.

Krótka historia

Francuskie cukiernictwo zaczęło się w aptece. W średniowieczu cukier był drogim towarem z importu sprzedawanym jako lekarstwo, a nasiona i migdały w cukrze, przodkowie dzisiejszych drażetek i anyżowych pastylek, podawano na koniec uczt, by wspomóc trawienie i odświeżyć oddech. Pierwszymi wielkimi cukiernikami były opactwa, apteki i dwory królewskie.

Cukier spowszedniał w XIX wieku, a Francja odegrała w tym bezpośrednią rolę. Odcięte przez brytyjską blokadę od trzciny z Karaibów, Cesarstwo postawiło na cukier z buraków; rafineria Benjamina Delesserta w Passy opracowała przemysłową produkcję cukru buraczanego, a Napoleon odwiedził ją w 1812 roku. Tani cukier uczynił z cukiernictwa rzemiosło miejskich cukierników, a wiele regionalnych specjałów sprzedawanych do dziś, od bergamotek z Nancy po Bêtises z Cambrai, przybrało wtedy swoją nowoczesną formę.

Czytaj dalej

XX wiek przyniósł przemysłowe słodycze dzieciństwa. Północ Francji, z burakami cukrowymi i fabrykami, stała się cukierniczym zagłębiem: Carambar narodził się w Marcq-en-Barœul pod Lille w 1954 roku. Francuskie korzenie zapuścili także zagraniczni giganci, przede wszystkim Haribo, które w 1969 roku stworzyło Fraise Tagada z myślą o francuskim rynku. W latach 70. i 80. garstka marek stała się wspólnym językiem każdego francuskiego dziecka.

Dziś obie tradycje żyją obok siebie. Kultowe marki ze szkolnych przerw wciąż stoją na półkach supermarketów i ladach boulangerie, a regionalne słodycze są chronione i celebrowane jak nigdy dotąd: w 2024 roku nugat z Montélimar uzyskał europejskie Chronione Oznaczenie Geograficzne.

Tradycje

  • Trzynaście deserów wigilijnych

    W Prowansji wigilijną wieczerzę, le gros souper, zamyka trzynaście deserów: cztery mendiants (suszone figi, migdały, orzechy włoskie lub laskowe, rodzynki), nugat biały i czarny, pompe na oliwie, daktyle, owoce świeże i kandyzowane, a w wielu domach także calissons. Rodziny z radością spierają się o listę, a sama liczba trzynaście pojawiła się na piśmie dopiero w 1925 roku.

  • Galette des rois

    W styczniu, na Trzech Króli, Francuzi dzielą się galette des rois: ciastem francuskim z masą migdałową na północy, a na południu wieńcem z brioche obsypanym kandyzowanymi owocami. W środku ukryta jest fève, maleńka porcelanowa figurka, a kto ją znajdzie, nosi papierową koronę.

  • Drażetki na chrzciny i wesela

    Migdały w cukrze, dragées od dawna kojarzone z Verdun, rozdaje się na chrzcinach, komuniach i weselach, tradycyjnie w małych pudełeczkach lub tiulowych woreczkach z nieparzystą liczbą migdałów, jako słodką pamiątkę tego dnia.

  • Wielkanocne dzwony

    We Francji czekoladę przynosi nie tylko zajączek. Od Wielkiego Czwartku kościelne dzwony milkną, a dzieciom mówi się, że odleciały do Rzymu; wracają w wielkanocny poranek, rozsypując po ogrodzie czekoladowe jajka, kury, dzwony i fritures, maleńkie czekoladowe rybki i muszelki.

  • Poisson d’avril

    1 kwietnia francuskie dzieci próbują przyczepić sobie nawzajem do pleców papierowe rybki, a cukiernicy wypełniają witryny czekoladowymi rybami. To jedyny dzień w roku, kiedy żart liczy się tak samo jak słodycz, a we Francji jedno od dawna idzie w parze z drugim.

Francuscy producenci

Twój koszyk